Ik lees haar mail en laat de woorden op me in werken...

Gepubliceerd op 7 mei 2018 10:30

Ik lees haar mail en laat de woorden op me inwerken..

Hmm..

Dit is wat ze schrijft, maar ik voel dat het nog niet helemaal klopt.

Dat zij het nog niet helemaal voelt.

Dat er nog een laagje onder zit.

En daar komt de vraag in me op.

 

De vraag die nu gesteld mag worden.

Die een nieuw licht werpt.

Die iets zichtbaar maakt wat onder de oppervlakte was.

Raak.

Soms scherp.

Altijd liefdevol.

En dit gaat bij mij helemaal vanzelf. Althans, zo voelt het. Ik hoor of lees de woorden van mijn klanten en intuïtief weet ik wat er nodig is.

Een vraag. Een oefening.

Uit de stoel en ervaren, in plaats van erover praten.

Even stil zijn. Of laten bezinken.

En het maakt voor mij helemaal niet uit als ik merk dat mijn klant er nog niet helemaal bij kan.

Ik hoef niets op te lossen.

Ik hoef niet te zorgen dat er iets gesnapt wordt.

Het is een proces, waarin zij de stappen neemt die nodig zijn.

Waarin zij de keuzes maakt waar ze klaar voor is.

Waarin zij het tempo bepaalt.

En mijn rol is slechts dit proces te begeleiden.

Met volle aandacht

Met liefde

Met veel mildheid

En met nog meer vakkundigheid

Dat laatste vind ik zó knetterbelangrijk!

Ik ben echt bevlogen over mijn vak.

Als ik eenmaal begin over coaching te praten, dan hou ik niet meer op.

Dan voelt de toehoorder mijn toewijding.

En raakt overtuigd van mijn vakkundigheid.

En in de wereld van coaching, waarin zó veel aanbieders zijn, met zoveel verschillende achtergronden en visies. Met nog meer verschillende verhalen en intenties.

Is vakkundigheid iets wat ik het meest waardevol vind.

Want aandacht, liefde en mildheid zijn belangrijk.

Maar zonder kennis van je eigen verhaal.

Zonder kennis van psychologische mechanismen die onbewust aanwezig zijn.

Zonder kennis van je eigen valkuilen, projecties, normen en waarden.

Wordt het wel heel lastig om zuiver te coachen.

Ik zie, hoor en ervaar elke dag hoe belangrijk het is om zuiver en vakkundig te coachen.

Zodat de weg helemaal vrij is voor het pad van mijn klant.

En niets anders dan dat.

Ik kan ook niet níét coachen.

Laatst vroeg iemand mij om advies.

Het geven van advies zit sowieso al niet in mijn aard, want hoezo zou ik voor een ander weten wat die moet doen.

Ik hoefde er geen seconde over na denken. Dit was mijn antwoord:

‘Ik heb geen advies voor je. Maar misschien kun je reflecteren op wat jouw intentie is in deze situatie. Wat wil je bereiken? En nagaan of je die intentie bereikt door het gedrag dat je nu laat zien.’


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.