Mijn talent (ongekend!) deel 2: Mijn snapmachine

Gepubliceerd op 22 juni 2017 om 07:58

Ik had eens een autoradio zonder handleiding, met knopjes die er allemaal hetzelfde uitzagen en waar niet bij stond waar ze voor dienden. Mijn man had allang geaccepteerd dat er alleen maar gekraak uit kwam, maar ik dacht: die radio moet het toch gewoon kunnen doen?

Dus ik begon systematisch alle knopjes in te drukken om erachter te komen welke logica erachter zat. Een knopje voor ‘menu’, een knopje voor ‘enter’, een knopje voor ‘terug’. Langzaam maar zeker begon ik het te begrijpen. En even later had ik een radiozender te pakken.

Yes, ik snapte het!

 

Mijn snapmachine is één van mijn ‘hoofdwegen’ (zie vorige blog).

Al mijn hele leven wil ik graag dingen begrijpen. Ik ben altijd op zoek naar het systeem ergens achter. Waarom iets gebeurt zoals het gebeurt. Ik probeer gedachtegangen te begrijpen. Stappen aan elkaar te verbinden. Consequenties en uitwerkingen te plaatsen.

 

Waarom gebeurt dit?

Waarom is dat zo?

Hoe zit dit?

Wat is hier nu eigenlijk aan de hand?

 

Als het me niet lukt, dan fronst mijn voorhoofd en breek ik mijn hersens. Hoe kan dit nou? Ik snap het niet!

 

Ik vind het dan ook heerlijk als ik ontdek dat ergens een ‘model’ onder ligt, een verklaring of theorie voor hoe iets werkt. Het liefst met voorbeelden, zodat ik echt kan begrijpen hoe het in de praktijk werkt. En als ik het eenmaal in de gaten heb, dan zie ik het overal! En zo kan ik me het model eigen maken en toepassen.

 

Mijn omgeving wordt niet altijd blij van mijn snapmachine. Als ik weer eens wil weten waarom iets zo is, of ik weer eens een vraag teveel stel.

 

Maar zelf vind ik het heerlijk. Denken en overdenken, analyseren en redenen tegen elkaar afwegen. Dingen uit de dag, die zijn blijven hangen, nog eens de revue laten passeren.

 

Of dingen uitzoeken op internet, waar ik nog weinig over weet.

Leren haken.

Een opleiding volgen.

Met veel nieuwe sjaals en inzichten tot gevolg.

 

Snappen brengt rust in mijn hoofd. Als ik iets snap, dan krijgt het een plaatsje. Alsof ik eindelijk het juiste klosje heb gevonden om de kluwen gedachten aan op te winden. Zodat het een logisch verhaal wordt.

 

Natuurlijk heeft mijn snapmachine ook beperkingen.

Niet alles is te begrijpen, te bevatten, te snappen. En dan krijgt mijn hoofd het wel eens lastig.

 

Er vormen zich kringetjes van gedachten, die steeds weer voorbij komen. Ik kom er niet uit. Ik snap het niet. Dat maakt me onrustig, en soms raak ik zelfs een beetje in paniek.

Hoe moet ik weten wat ik moet doen, als ik het niet snap?

Ik ben nooit een doener geweest, eerst denken en daarna pas doen.

 

Of de wereld lijkt te groot, te overweldigend. Er zijn zoveel dingen die ik niet begrijp. Wanneer snap ik genoeg?

 

In het boek van Buckingham en Clifton, waar ik in mijn vorige blog over vertelde kwam mijn snapmachine in drie hoofdwegen tot uiting:

  • Intellect: graag nadenken, mijmeren en bespiegelen
  • Ideeënvorming: gefascineerd zijn door ideeën, concepten, de beste verklaring voor de meeste gebeurtenissen
  • Leergierig: Leren fijn vinden, waarbij het leerproces boeiender is dan de inhoud of de resultaten.

 

Je kunt je er vast iets bij voorstellen dat mijn snapmachine een handig ding is in mijn leven.

Maar het besef dat dit één van mijn hoofdwegen is, heeft mij veel opgeleverd.

En wat dat is vertel ik je in mijn volgende blog.

Ik vertel je dan ook over mijn laatste hoofdweg.

En hoe jij jouw hoofdwegen kunt ontdekken.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.