'Ik en mijn ikken' deel 5: Ik ben mezelf (niet).

Gepubliceerd op 31 mei 2017 09:21

Je kent nu een paar van mijn ikken: Tante Sidonia, Krimson, Cruella en de Strenge Juf. En ik zou je nog van alles kunnen vertellen over Oom Dagobert, de Kaartjeschrijfster, de Koele Kikker of de Moraalridder met het Milieuzwaard. In mijn laatste blog uit de serie 'Ik en mijn ikken' vertel ik over mezelf. Mijn kleine zelf. Over hoe ik haar kwijt was, en weer heb teruggevonden. En over hoe mij dat heeft geholpen me krachtig te voelen, weer plezier te hebben, te stralen en te leven.

Ik was een parmantige kleuter, zoals mijn moeder het zo mooi verwoordde op mijn bruiloft. Ik hield van voorgelezen worden en was heel nieuwsgierig. Ik trok alle laatjes en deurtjes open, tot frustratie van mijn vader en moeder.

Ik groeide op en was een kind met een rijke fantasie. Ik hield van dansen, toneelspelen en muziek. Verhalen lezen en verzinnen, zingen, verkleden, gedichten schrijven, ik vond het geweldig. Ik was slim en leerde makkelijk. Ik was graag in de natuur en hield van zwemmen. 

En ik werd gekwetst, zoals dat gaat bij kleine meisjes. Ik werd gepest op school. Ik voelde me eenzaam. En ik leerde dat speelsheid en fantasie wel leuk zijn, maar niet echt de bedoeling van het leven. Ik werd gecorrigeerd en er werden dingen van mij verwacht. Ik was bang in het donker. Ik had nachtmerries. Ik ervaarde angst en pijn, en was soms verdrietig.

Dat was natuurlijk niet fijn. In de pesterijen, afkeurende opmerkingen en verwachtingen zaten aanwijzingen verborgen. Aanwijzingen over hoe ik me wel moest gedragen. Zodat ik niet bang of verdrietig hoefde te worden. 

En zo ontstonden mijn bodyguards.

Tante Sidonia
De Strenge Juf
Krimson
Cruella de Vil
De Moraalridder met het Milieuzwaard
De Koele Kikker
En nog veel meer. 

Om mij te beschermen tegen die nare gevoelens. Zodat ik die niet hoefde te voelen.

Dat meisje heb ik nog steeds in me. Ze is gevoelig, open, intuïtief en ontvankelijk. Ze kent angst, verdriet, pijn, plezier, liefde. Ze is speels, creatief, fantasierijk. Ik voel haar in mijn lijf. Als ik vlinders in mijn buik heb. Of zenuwachtig ben. Als ik een brok in mijn keel krijg, of een knoop in mijn buik. 

Ik weet nu dat ze er is. Maar dat was niet altijd zo.

Ik heb haar weggestopt. Ik heb haar verloochend. 

Mijn bodyguards namen de controle over het stuur over.
Ik voelde niets meer.
Ik voelde me niet bang, maar wist de procedure bij een agressie-incident.
Ik voelde me niet boos, maar probeerde te begrijpen waarom een collega tegen mij tekeer ging.
Ik voelde me niet verdrietig, maar zei tegen mezelf dat het me niets deed. 

Ik had geen plezier.
Ik las geen boeken, maar deed de was.
Ik ging niet naar buiten, maar zat futloos voor de tv.
Ik zong niet, maar dacht na over mijn werk. 
Ik speelde geen toneel, maar werkte een extra dienst.

Mijn hersens maakten overuren.
Ik dacht op volle kracht,
van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. 

Maar al die gevoelens die ik negeerde. Alle angst en pijn. Maar ook alle liefde en plezier. Alles verdween achter een dichte deur. En het kostte steeds meer moeite om de deur dicht te houden. Ik werd er zo moe van. 

Uiteindelijk kon ik het niet meer. Ik was uitgeput. En ik besefte me, dat ik niet mijn hele leven die deur dicht kon houden. 

Maar ik was heel bang, want wat zou er gebeuren als ik de deur zou openen? 

Mijn bodyguards raakten in paniek. Want ze beschermden me. En als ze dat niet meer zouden doen, dan moest er wel iets verschrikkelijks gebeuren.

Samen met een goede coach maakte ik de deur open. Er stroomde van alles uit.

Boosheid, verdriet, angst, schaamte, eenzaamheid.

Maar ook plezier, trots, mildheid, creativiteit, speelsheid.

En rust. 

En dat verschrikkelijke waar ik bang voor was, dat ik in de steek gelaten zou worden, dat gebeurde helemaal niet. Sterker nog, het was heel erg leuk!

Nu ik niet meer zo mijn best hoef te doen om alles te onderdrukken.
Maar alles er mag zijn zoals het is.
Leer ik dat ik intuïtief weet wat echt bij me past.
Dat ik weet wanneer ik over mijn grenzen ga.
Dat ik het onderscheid ken tussen werkelijke genegenheid of gespeelde genegenheid.
Dat ik creatief ben, en speels.
Dat ik weer kan opgaan in het hier-en-nu.
Dat ik precies aan voel wat zich onder de oppervlakte tussen mensen afspeelt.
Dat ik in staat ben tot echt contact met de mensen waar ik van hou.

En dat geeft mij vertrouwen. Dat geeft mij rust. 

Door deze ervaring, en door wie ik ben, ben ik in staat om jou te begeleiden om weer in contact te komen met jezelf. 
Zodat het leven niet meer voelt als een gedoe.
Zodat je hoofd niet meer zo vol zit.
Zodat je lijf niet meer zo'n pijn doet.
Zodat je kunt horen wat er binnen in jou gefluisterd wordt.
Zodat je weer weet wat je moet doen.

Je bent grenzeloos krachtig.
Je bent zó waardevol.
Je hebt iets toe te voegen aan de wereld.
Je hebt het in je om te stralen.
En je bent welkom om dat te ontdekken.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.