'Ik en mijn ikken' deel 4: Cruella de Vil

Gepubliceerd op 4 mei 2017 om 15:46

Cruella. Nietsontziend, woest, cynisch en onontkoombaar.
Het kolkt vanuit haar tenen, als een wervelwind omhoog en uit haar mond komt niets dan verwensingen. De hele wereld krijgt de schuld. Want het ligt natuurlijk niet aan haar.

Cynisme is haar tweede natuur. Iedereen in de buurt moet het ontgelden. Ze legt op alle slakken zout. Alle dingen die ik normaal gesproken niet eens op zou merken, ergeren me ineens mateloos. Elke sok naast de wasmand, elk kopje op het aanrecht. Voor Cruella allemaal een goede reden om uit haar vel te springen. 

Cruella reageert altijd geïrriteerd. Ze kijkt ontevreden van zich af en ziet elk foutje dat een ander maakt. Iedereen om haar heen doet alles verkeerd en is ontzettend dom. Ze kunnen allemaal niets en ze weet zelf precies hoe het zou moeten. En dat is dan ook duidelijk aan mij te zien.

Cruella komt altijd plotseling opzetten. Het begint vaak met een gedachte over iets waar ik me aan erger. En voordat ik het weet is er niets meer goed. Cruella is er van overtuigd dat de ander alles expres doet, om mij te pesten. 

Het voelt alsof ze doorbreekt. Er is geen houden meer aan. Al het lelijks dat ze in zich heeft zoekt een weg naar buiten.

Maar alleen als ik thuis ben.

Alleen thuis, op de plek waar het veilig genoeg is. Op de plek waar ik er op vertrouw dat ik na een uitbarsting ook nog aardig gevonden word. Ergens anders steekt Cruella de kop niet zo snel op.

En toch. Ondanks dat ik Cruella echt een vervelend mens vindt, heeft ze ook wat nuttigs te melden. Ze is de tegenhanger van tante Sidonia. Ze weet precies wat ik wel en niet fijn vindt en hoe ik het wil hebben. En ze heeft geen moeite om dat te uiten, om haar grenzen aan te geven. Ze doet het alleen wat ongecontroleerd.

En inmiddels herken ik Cruella. Ik voel haar aankomen. Zodra al die gedachten door mijn hoofd gaan, van 'dit is niet goed' en 'dat is niet goed'. En ik tel ze bij elkaar op en het zijn er wel meer dan honderd. En ik krijg zin om dingen door de kamer te smijten. Dan weet ik: dit is Cruella. Dit ben ik niet.

En dan slaap ik er rustig een nachtje over, voordat ik mijn lief de huid volscheldt.

De volgende dag zijn er van die honderd gedachten nog maar een paar over.

En die neem ik dan serieus en bespreek ze rustig. Dat werkt een stuk effectiever. 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.